Samochody zatrzymują się tutaj na Rynku, przed tzw. stacją samochodów. Udające się do Zakładu kąpielowego - po kilkunastu najwyżej minutach postoju jadą dalej, tak samo jadące do Solca.

[Dalej...]

 

| Położenie i klimat | Lecznictwo uzdrowiskowe | Rekreacja i turystyka
Sanatoria | Noclegi | Agroturystyka | Gabinety lekarskie |
| Kultura | Nasi goście | Info |

Historia uzdrowiska


Park zdrojowy w okolicy fontanny

Po pierwszym rozbiorze Polski w 1772 roku straciliśmy żupy solne w Wieliczce i Bochni oraz warzelnie soli w Małopolsce Wschodniej. Prusy i Austria narzuciły wysokie ceny, wręcz rujnujące naszą gospodarkę. Poszukiwania geologiczne były rozwiązaniem, które mogło dać Polsce tańszą sól. Król Stanisław August powołał państwową służbę geologiczną, której głównym zadaniem było wykrycie złóż soli.

Pierwszym badaczem buskiej solanki był Jan Filip Carosi, który w 1781 r. opublikował opis geologiczny wypływów solanki w Busku.

28 września 1784 r. warzelnię soli w Busku odwiedzili sławni geolodzy: Jerzy Forster, Jan Jaśkiewicz, Franciszek Scheidt i Berniard. Stwierdzili oni, że buska solanka zawiera: "dwie kwinty soli w pincie wody", co w przeliczeniu na miary dziś obowiązujące wynosiło 3,4 g soli w 0,568 l. wody. Była to woda bardzo silnie zmineralizowana.

W czerwcu 1787 r.  bawił w Busku król Stanisław August Poniatowski, który zapoznał się z postępem prac badawczych. Produkcją soli w Busku interesował się także Hugo Kołłątaj, który zlecił ks. R Ossowskiemu, częściowo finansującemu prace, by ten przysłał próbki ziemi z odwiertów, celem przeprowadzenia badań laboratoryjnych. H. Kołłątaj był właścicielem Krzyżanowic koło Pińczowa, dlatego wydobywanie soli i zyski z tego tytułu nie były mu obojętne.

Oblicza się, że w Busku uzyskano 4 tys. cetnarów soli (tj. około 259 ton). Eksploatację przerwano w 1796 r., a więc z chwilą włączenia Buska do zaboru austriackiego (gdzie były pokłady soli).

20 sierpnia 1800 r. w Busku przebywał Stanisław Staszic, który w swym dzienniku odnotował wrażenia z odwiedzin w nieczynnej warzelni soli. W 1808 roku miejscowy lekarz Winterfeld-zaczął wykorzystywać miejscowe wody do celów leczniczych. Eksperymenty rozpoczął na zwierzętach. Dały wyjątkowo dobre rezultaty. W latach 1825-1835 coraz więcej pacjentów poddawało się kuracji w Busku (np. w 1828 r. leczyły się 202 osoby). Jednym z pacjentów był leczący przewlekły reumatyzm dzierżawca Buska - Feliks Rzewuski. Oceniwszy wysoko walory lecznicze solanek, założył spółkę warszawskich akcjonariuszy, a następnie otrzymał zezwolenie na otwarcie uzdrowiska. Pierwszy zakład kąpielowy otwarto 1 czerwca 1836 r. w pięknym budynku łazienek, zaprojektowanym 
przez wybitnego architekta Henryka Marconiego. Łazienki wybudowane zostały w pięknym, rozległym parku, zaprojektowanym przez Ignacego Hanusza. Uzdrowisko szybko stało się modne i zaczęło się rozwijać. Powstawały nowe obiekty lecznicze, przybywało kuracjuszy. W 1850 r. zarejestrowano ich 415. W latach następnych, ich liczba wzrastała.

W latach 1865-1874 uzdrowisko znajdowało się pod zarządem państwowym, po czym zostało wydzierżawione najpierw Lubieńskiemu, następnie doktorowi A. Dobrzańskiemu, który obok wód siarczanych zastosował do leczenia mułv mineralne, wydobywane z okolicznych stawów.

W 1894 r. Zakład Zdrojowy przejęła Komisja Rządowa. Pod koniec XIX wieku Busko zaliczano do najbardziej wartościowych i najliczniej odwiedzanych europejskich uzdrowisk. O popularności kurortu świadczył fakt, że w 1899 r. leczyło się w Busku i wypoczywało 2431 osób. W 1918 r. dr Szymon Starkiewicz rozpoczął na tzw. "Żwirowej Górze'' leczenie chorych dzieci. Przystąpił też wkrótce do budowy zakładu leczniczego dla dzieci, który  nazwano "Górka" od miejsca usytuowania. Zakład oddano do użytku w 1927 roku.


"Aleja marzeń" prowadzi do sanatorium Marconiego przez park zdrojowy.

W czasie II wojny światowej łazienki uległy dewastacji. Do remontu przystąpiono bezpośrednio po wyzwoleniu, rozpoczęto też rozbudowę uzdrowiska. Jednocześnie prowadzono badania geologiczne, czego efektem było odkrycie nowych źródeł, a to pozwoliło na dalszy rozwój Zdroju. Od początku lat sześćdziesiątych rozpoczęto budowę nowych sanatoriów: Związku Inwalidów "NIDA", Szpitala Uzdrowiskowego "KRYSTYNA", "WŁÓKNIARZA", "RADKA", "RAFAŁA". Dla dzieci kalekich wybudowano nowoczesny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy. Wybudowano nowe sanatorium "Zielona". Powstało też wiele prywatnvch pensjonatów w rejonie Zdroju. W następnych latach zlikwidowano kotłownie opalane węglem, wybudowano oczyszczalnie ścieków, zlikwidowano tzw. bariery architektoniczne.

Współczesne nam Busko Zdrój jest miastem przyjaznym każdemu kuracjuszowi, każdemu turyście, wszystkim, którzy przyjeżdżają tu by leczyć się i wypoczywać. Oferta lecznicza jest niezwykle bogata, a wspomniane już wody czynią wręcz cuda.


Strona zamieszczona na serwerze www.busko-zdroj.com
Projekt, wykonanie i prawa autorskie: "Real" www.realnet.pl

Oficjalna strona Uzdrowiska Busko Zdrój

Wybrane informacje praktyczne

Podstawowym środkiem komunikacji są autobusy PKS. Busko posiada szereg dalekobieżnych bezpośrednich połączeń autobusowych, m.in. z Warszawą, Krakowem, Katowicami, Tarnowem, Wrocławiem, Częstochową, Łodzią, Lublinem. Busko leży przy drodze krajowej Kielce – Tarnów, w odległości 50 km od Kielc.

Dworzec PKS 
Ul. Waryńskiego, tel. (041) 378-35-49

Dworzec PKP 
Ul. Waryńskiego (Siesławice) 3 km od rynku,
Tel. (041) 378-35-71

Taxi 
Tel. (041) 378-23-27

Produkty uzdrowiskowe



Naturalna butelkowana woda mineralna "Buskowianka"